In Crazy Sherlock moet je vijf aanwijzingen vinden die verband houden met de misdaad: de oogkleur van de crimineel, zijn lengte, zijn accessoire, de locatie en de tijd. Het spel bevat 18 aanwijzingskaarten verdeeld over deze vijf categorieën. Om het spel op te zetten, leg je één kaart uit elke categorie opzij, schud je de resterende kaarten en deel je ze zo gelijkmatig mogelijk uit.

Wanneer de ronde begint, start je een timer van 15 seconden. Elke speler heeft zoveel tijd om zijn kaarten te bekijken, waarna ze ze naar links doorgeven, de timer opnieuw start en ze naar hun nieuwe kaarten kunnen kijken. Ze blijven kaarten doorgeven totdat iemand het aankondigingsfiche pakt, waardoor de timer stopt. Deze persoon kondigt zijn gok in elke aanwijzingscategorie aan en kijkt vervolgens naar de apart gelegde kaarten. Als hij het goed heeft, ontvangt hij een zaakfiche met de waarde 1; als hij al een zaakfiche heeft, wint hij het spel.

Als ze het fout hebben, verliezen ze een case token (als ze die hebben), dan gaat de ronde verder, waarbij deze persoon kaarten doorgeeft, maar niet kan raden. Blijf spelen totdat iemand het goed raadt, of er maar één speler overblijft, in welk geval ze automatisch winnen.

Bij de “Doctor Watson”-variant neemt elke speler aan het begin van het spel een stemtoken, en wanneer iemand zijn gok aankondigt, onthult elke andere speler tegelijkertijd of hij denkt dat de gokker het goed heeft. Als iedereen ja stemt, wint de gokker automatisch een aanwijzingsfiche. Als de kiezers verdeeld zijn en de gok correct is, wint de gokker een aanwijzingsfiche en kent hij een aanwijzingsfiche toe aan iemand die hem steunde; als de kiezers verdeeld zijn en de gok onjuist is, is iedereen die voor de gokker stemde ook uit de ronde. De eerste speler die drie aanwijzingsfiches verzamelt, wint.

In Noobs in Space moet een team van drie tot vijf spelers samen een reeks taken en uitdagingen voltooien, gebruikmakend van de weinige kennis die je hebt. Niet alle hoop is verloren omdat ieder van jullie een klein deel van de oplossing heeft; je hoeft alleen maar uit te vinden hoe je het allemaal in elkaar moet zetten. Hoewel één speler de taak kent, maar niet over de middelen beschikt om deze uit te voeren, kunnen deze middelen onder drie andere spelers worden gedeeld. Zij daarentegen weten op basis van de informatie die zij hebben niet wat nodig is. Omdat spelers elkaar geen kaarten kunnen laten zien, moet er veel duidelijke communicatie en interactie zijn door kaarten te beschrijven of uit te lezen om er geleidelijk aan uit te vinden wat er moet gebeuren – en dit alles moet zo snel mogelijk gebeuren.

Het verhaal loopt door verschillende niveaus en elk niveau bestaat uit verschillende taken, dus het hele spel is van begin tot eind een evenement boordevol actie.

In Santa Fe probeer je zoveel mogelijk punten in het wilde westen te verzamelen. Daag elkaar uit voor een duel en betrek de bandieten of zelfs de sheriff erbij. Santa Fe is een slagenspel voor 3-5 spelers.

Dankzij het innovatieve gebruik van kaarthoesjes is het elke keer dat je speelt weer anders en biedt het spel een nieuwe uitdaging!

Hoe je het spel speelt, zie je in onderstaande filmpje of je kan de “Hoe speel je Narabi?” lezen.